wydawać by się mogło
cudowny wieczór
a jednak
po brzegi przepełniony
goryczą samotności

są tylko gwiazdy
towarzyszki pojedynczych
a księżyc
ich władca o pełnej twarzy
uśmiecha się szyderczo

dlaczego

przecież on też jest sam

coraz cieplej
coraz lepiej
coraz mocniej
coraz głębiej
coraz piękniej
bardziej z siebie
coraz bardziej

...................

ciebie

kolorowym
dużym balonem
w koszu
pachnącym miętą
lecę co noc na wyspę
co jasno świeci w ciemności
myślę zawsze
że jest tylko moja
to tu zamieszkam
wśród zieleni drzew
słuchać będę
śpiewu świerszczy
szumu wody i szumu drzew
nagle
ktoś krzyczy
macha z oddali
cichutkie
pstryk
i słyszę słowa
wstawaj
śniadanie

minął dzień
spokojny
chodź pełen wzruszeń
na wędrówce
po krainie marzeń

szliśmy zieloną łąką
nad mglistym błękitem jezior
podziwiając wierzchołki dumnych gór

szliśmy we dwoje
trzymając się za ręcę
przez most
jak tęcza
przerzucony nad światem

ogromne w swej samotności
drzewo w śrdoku pustyni
krajobraz jakże znajomy
my też tak często stoimy
bez jednej kropli wody
rośniemy na przekór
w górę na boki
czekając na deszcz
na wiatr i na noc

wytrwałe drzewo
w ogromie nicości
smagane piaskiem
czeka wytrwale
aż wiatr przyniesie
ziarnko nadziei
na małą radość
na piękny sen

wielka radość
bo oto dzisiaj
pełen wiary wyjrzał na świat
liść pierwszy
który zwiastuje miłość
liść pierwszy
zapowiadający las

zarośnięty szorstki policzek
jak poranek
po niespełnionej nocy
wieczorem
był gładki i pachnący
rankiem
zmęczony czekaniem
i nadzieją
tak bardzo złudną i ulotną
jak mgła
dająca fałszywe uczucie
szczęścia
wystarczy delikatny
podmuch wiatru
spod twoich powiek
zniknie
niech nie wraca
już nigdy

znajomość
zaczyna się od malutkich zwierzeń
kiedy
dwoje zupełnie obcych sobie ludzi
próbuje zajrzeć nawzajem w siebie
wtedy
dochodzą do głębokich zwierzeń
i nagle
okazuje się że są sobie bardziej obcy
niż wtedy gdy się nie znali